Entree Santa Catalina klooster in Arequipa

Pardon? Arequipa zonder de Colca Canyon?

De doorsneetoerist bezoekt Arequipa om vanuit daar de Colca Canyon te bezoeken. Ik moet het natuurlijk weer eens anders doen en sla doodleuk die highlight over. Als je niet naar de Colca Canyon gaat, heb je dan eigenlijk wel wat te zoeken in Arequipa?

De witte stad

Arequipa staat bekend als de witte stad. De barokke huizen zijn gemaakt van vulkanische steen uit de buurt. Ik stel me bij een witte stad Griekse plaatjes voor: spierwitte huizen en blauwe kozijnen. Daar lijkt Arequipa in de verste verte niet op. Schrap dat beeld dus uit je hoofd, anders loop je net zo verbaasd als ik rond in de stad. Op zoek naar die witte huizen, terwijl je er blijkbaar al middenin zit. Oeps! Arequipa is ook de stad waarvandaan je naar de Colca Canyon gaat om daar condors te zien. Verschillende Peruanen zeggen alleen dat de condors er niet zouden zijn nu. Geen idee of dat waar is. Maar de optelsom is snel gemaakt:  geen condors + geen puf (ik heb er net de Inca trail opzitten) = never mind.

Kerk op het centrale plein in Arequipa
Kerk op het centrale plein in Arequipa

Wat te doen in Arequipa

Ik voel me intens tevreden met gewoon lekker rustig aandoen in deze stad! Ik wandel namelijk zomaar een processie op straat in en geniet van lokale ‘lekkernijen’. Verder ga ik op een rustig tempo mee met een free walking tour, bezoek het klooster en ontmoet Juanita.

Free walking, free fear

Over de free walking tour ben ik niet zo enthousiast. De gids komt dik twintig minuten te laat opdagen en draait overduidelijk een ingestudeerd praatje af. Haar bezorgdheid over ons welzijn in de stad, vind ik hoogst irritant. Ze blijft maar waarschuwen voor criminaliteit. Dat vind ik op zich heel netjes, maar ze slaat compleet door. Ze waarschuwt voor echt alles. Als ik haar moet geloven, kan ik mezelf beter in het hostel opsluiten, ramen en deuren sluiten en met niemand praten. Zodra ze ons volgzame toeristen met onze rugtassen op onze buik over de markt laat lopen, ben ik er echt klaar mee. Gelukkig heb ik wel een paar goede tips opgehaald voor queso helado en een goede picanteria. Eind goed, al goed dus.

Santa Catalina klooster

In Arequipa is het Monasterio de Santa Catalina echt de moeite waard. Dit klooster neemt een heel straatblok in beslag en is daarmee bijna een stad in een stad. In 1580 richtte een rijke weduwe het klooster op. Het was een chique bedoeling. Als een familie een dochter hier naar toe stuurde, moesten ze maar liefst 100 gouden munten per jaar betalen. Het was daarom niet voor iedereen weggelegd om hier in de leer te gaan. Het eerste gedeelte is het oranje klooster. Hier verbleven de novices, de nonnen in opleiding. Zodra ze die opleiding hebben afgerond, mogen ze verderop in het klooster wonen.

Onder begeleiding van een gids verkennen mijn reisgenoten en ik het terrein. De felgekleurde muren doen me nu wel echt aan Griekenland denken. We bezoeken verschillende vertrekken: de keuken, de slaap- en woonkamers van de nonnen, het mortuarium en de kerk. Ik vind de gids echt van toegevoegde waarde. Niet zo zeer om te vertellen in welke ruimte we ons bevinden, wel voor de verhalen over het leven van de nonnen. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat nonnen bij leven nooit gefotografeerd of geschilderd mochten worden. Enkel bij hun dood werd er een schildering gemaakt. Dat resulteert wel in een wat lugubere ruimte met portretten.

Juanita, het ijsmeisje

Tot slot ontmoet ik Juanita. Stiekem doet ze me een beetje denken aan een karakter in een horrorfilm. Die holle ogen, een huid als leer en een vervormd gezicht. Ik vind Juanita geen pretje om naar te kijken, maar ik kan mijn ogen niet van haar afhouden in het museum. Het Museo Santuarios Andinos is gewijd aan de Inca mummie Juanita. Ze staat ook wel bekend als het ijsmeisje omdat ze nog niet zo heel lang geleden is gevonden in het ijs op een bergtop. Juanita is geofferd aan de bergen namens haar volk. Na een dagenlange tocht kwam zij op de bergtop aan om daar te sterven.

Het museum bouwt haar verhaal heel mooi op. Eerst is er een film waarin de onderzoekers haar ontdekken en waarin haar reis naar de bergtop is gereconstrueerd. Vervolgens vangt een gids de bezoekers op om langs de verschillende voorwerpen die op de berg zijn gevonden te lopen en het een en ander uit te leggen. Helemaal aan het eind is er dan Juanita. Opeengevouwen in een doorzichtige koelkast. Zoals ik al zei, ik vind het ongemakkelijk om naar haar te kijken. Zeker met haar verhaal in m’n achterhoofd. Ik verwachtte dat dit museum vrij slecht zou zijn, nogal amateuristisch. Het verhaal van het ijsmeisje heeft me gegrepen. Het is de eerste keer in Peru dat ik meer leer over het leven van de Inca’s dan over hun immense bouwwerken. Foto’s maken is helaas, maar begrijpelijk, verboden. Je moet dus echt zelf een kijkje gaan nemen. Ik weet zeker dat je niet teleurgesteld zult zijn!

Kim

Kim is de vrouw / de dame / het meisje achter Kimopreis.nl. Soms reist ze alleen, soms met vrienden. Zowel dichtbij als ver weg is ze altijd op zoek naar de mooiste ervaringen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.