Volgens Lonely Planet is Santiago de Cuba een verhitte stad. Qua temperatuur en temperament. Ik lees over vervuiling, mensen die je lastig vallen en dat je óf zo snel mogelijk weg wilt óf voor altijd wilt blijven. Een middenweg zou er niet zijn. Toch krijg ik het voor elkaar die wél te kiezen.
Vanavond zoemt het om me heen: “het doet wel wat denken aan Texel”, “het is net alsof ik op een Waddeneiland ben” en “je hoeft dus niet hé-lé-máál naar de Wadden”. Ik ben op het Vuurtoreneiland in Amsterdam. Daar waar het niet alleen de Wadden zoemen, maar ook muggen.
“Nou, en op deze hoek stond ik dan te prostitueren. Dan reden ze hier langs en stapte ik in. En dan hoopte ik maar dat ik ook werd teruggebracht.” Sonja vertelt het alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ze is vandaag mijn gids in Amsterdam. Sonja laat me met nieuwe ogen naar bekende plekken kijken. Een heel bizarre gewaarwording.
Tijdens een detoxvakantie ben je 24/7 bezig met voedsel, bewegen en tot rust komen. Maar dan kom je thuis en moet je je goede gedrag volhouden in combinatie met een drukke agenda en een wereld vol verleidingen. Benieuwd of ik me staande weet te houden?
Vakantie vieren op een lege maag. Ik doe het een week in Turkije, en nog vrijwillig ook. Ik ben namelijk op detoxreis en dat betekent veel sporten en sapjes drinken. Dat gaat met ups en downs.
Leegstand. Gebouwen die hun functie hebben verloren. De nachtmerrie van ieder stadsbestuur. Tijdens de Week van Nieuw Maastricht ontdek ik hoe Maastricht stadsontwikkeling aanpakt. Want het hoeft geen nachtmerrie te zijn. De stad realiseert juist dromen.
