Baracoa in Cuba bezoek je niet voor architectuur of musea. Naar Baracoa ga je voor de sfeer en de mensen. Het gaat om de ervaring, niet om het aftikken van bezienswaardigheden. Die ervaring begint al voordat je er bent. Want Baracoa ligt zeer afgelegen achter de bergen in het uiterst oostelijke puntje van Cuba: dat is een flinke reis. Een reis richting heel veel regen. 

Van Santiago de Cuba naar Baracoa

Ik reis vanuit Santiago de Cuba naar Baracoa met een colectivo, een gedeelde taxi. Het voordeel van een colectivo is dat ik van deur tot deur vervoer heb. Het nadeel is dat je nooit weet wat voor een auto er komt opdagen en hoeveel mensen erin worden gepropt. Deze keer is het een kleine truck met houten bankjes achterin. Alles behalve comfortabel, maar ja, ik wil nou eenmaal naar Baracoa. Dat wordt een paar uur afzien. Onderweg is er meer dan voldoende afleiding. Twee meereizende Japanners leggen iedere milliseconde van de reis vast op camera. We hebben pech met de auto en langs de weg moet de olie ververst worden. Direct daarnaast liggen drie geiten aan elkaar vastgebonden te mekkeren. Klaar voor de verkoop. Of de slacht? We rijden onderweg een hond aan, maar stoppen doen we niet. Deze opsomming is niet per se bijzonder in Cuba. Iedere autorit die ik meemaak, heeft zo z’n eigenaardigheden.

Baracoa in de regen

Na een paar uur zijn we door de bergen. Hoe verder we rijden, hoe meer regen. Ik probeer hoopvol te blijven, want ik heb stranddagen op de planning staan in Baracoa. Dat blijkt er niet in te zitten. Baracoa staat bekend om wispelturig weer, maar als ik er ben is er weinig wispelturigs aan. Het regent vrijwel continu. De idyllische stranden van Playa Maguana zijn zo een stuk minder idyllisch. Ik vind het ook lastig om me te vermaken. Zoveel is er binnenshuis niet te doen. De eigenaresse van de casa particular waar ik verblijf leert me een typisch gerecht uit Baracoa en verder loop ik tussen de regenbuien door wat rond door het centrum. De eerstvolgende bus hier vandaan vertrekt over twee dagen. Die boek ik alvast. Wat Baracoa anders maakt dan de rest van Cuba zouden de sfeer, het eten (inclusief smaak!) en de bijzondere mensen zijn. Maar ja… met regen zit er weinig sfeer in en zitten die mensen ook lekker binnen. Terecht hoor.

Mooi mens in Parque Nacional Alejandro de Humboldt

Gelukkig besluit ik er toch op uit te trekken en ontmoet ik zo’n bijzonder mens. Optimistisch en hardwerkend. Hij maakt het koude regenachtige Baracoa warm. Mijn gids in Marque Nacional Alejandro de Humboldt had allang van zijn pensioen moeten genieten. Hier rent hij echter meters voor me uit de bergen in terwijl hij honderduit kletst over de tenminste duizend verschillende soorten planten, de Duitse avonturier Alexander von Humboldt en de waterval Salto de Agua Maya. Het park is prachtig hoor. Je moet er absoluut heen. Het is voor echter deze gids die het bezoek echt speciaal maakt.

Gids in Parque Nacional Alejandro de Humboldt

Twee Gazelle fietsen in Cuba

We leggen de langste wandelroute (Balcon de Iberia) af in het park, die telt 7 kilometer.  Terwijl we klauteren, klimmen en glijden over het verregende pad zorgt de gids ervoor dat ik niet val. Daar heeft ‘ie zijn handen vol aan. Ik stuntel lekker door terwijl ik ook steeds meer over hem te weten kom. Hij heeft vier jaar in Duitsland gestudeerd in zijn jongere jaren, als ik het goed begrijp voor elektromonteur. Nu begeleidt hij drie of vier keer in de week tours in het park. In het weekend bezoekt hij graag hanengevechten. Ik mag wel mee, zegt hij. Ik moet met pijn in mijn hart afslaan omdat ik de volgende dag al met de bus verder ga. Ik zou graag meegaan. Niet omdat het me gaaf lijkt om te zien hoe die beesten elkaar afslachten, maar om het schouwspel van mensen te zien. Hij waarschuwt me wel meteen: vorige week heeft hij verloren bij het wedden. Continu blijft hij grapjes maken en speelt liedjes af op zijn telefoon. Hij vertelt trots dat hij twee Gazelle fietsen heeft. Dát is pas kwaliteit.

De weg naar Baracoa

We rijden terug naar Baracoa. De omgeving verandert van groen naar groener naar groenst. De weg is omgeven door palmbomen en mangobomen. Langs de weg schieten biggen, kippen, geiten en honden weg voor de paarden- en ossenkarren en een enkele auto. De jonkies weten nog niet zo goed welke kant ze op moeten rennen. Er staan verkopers langs de weg die fruit en cucurucho (een mierzoete mix van gedroogde kokos, suiker, honing, papaya, guayaba, mandarijn en noten verpakt in een palmblad) proberen te sluiten. Naast hen staan mensen te kletsen. De één met een levende kip in de hand, de ander met een zak brood. Iets verder staan mens in de verte te staren wachtend op een lift. De chauffeur pakt liever het zand aan de zijkant dan de weg zelf. Als mijn gids president zou zijn, verzucht hij, zou hij als eerste de wegen aanpakken. Dit oude mannetje kijkt uit naar de toekomst. Naar de hervormingen die er aan komen. Ik hoop dat hij het nog mee mag maken. Ik gun het hem zo.

 

En voor de liefhebber nog wat foto’s van het park:

2 Comments

  1. Oh wat balen dat het continu regende in Baracoa! Ik had wel wat zon en vond het een van de leukste plekken op het hele eiland, maar ja met regen… De locals vertelden me een verhaal over een zwerver die altijd op straat werd gepest als hij water uit de plassen dronk en in de prullenbakken op zoek was naar eten. Volgens hen zou hij het dorp hebben vervloekt zodat ze in Baracoa zulk wispelturig weer zouden hebben. Er staat een beeld van hem bij het centrale plein 😉 De gids klinkt inderdaad leuk, fijn dat je toch nog iets hebt kunnen doen in Baracoa! 🙂

    • Ah, dus dat was dat beeld. Weer wat geleerd!
      Ik moest de tegenslag van de regen echt even verwerken, maar desondanks toch een leuke tijd gehad daar. Heel anders dan verwacht, dat maakt het ook mooi! Ga meteen even jouw blog over Baracoa lezen 🙂

Write A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.