Corozal Town: grijs en nat

Corozal in Belize: pensionado’s en foute mensen

Als ik de hotelmanager in Bacalar (Mexico) vertel dat Corozal (Belize) mijn volgende stop is, kijkt ze me vragend aan. Wat ga ik daar in godsnaam doen? Een vraag die ik mezelf nog een paar keer stel als ik vooral pensionado’s en potentieel foute mensen tref in Corozal Town. 

Noordelijk Belize

Corozal is het meest noordelijke stadje in Belize, gelegen in de gelijknamige provincie. Het werd in 1849 gesticht door vluchtelingen van de Kastenoorloog, de oorlog tussen de Maya’s uit Yucatan en de Mexicaanse regering samen met de blanke elite. In 1955 werd het getroffen door een orkaan, heropgebouwd en sindsdien is het volgens de Rough Guide (aff.) een fijne plek om een paar dagen te relaxen. Omdat ik net afscheid heb genomen van mijn twee reismaatjes, kan ik wel even wat tijd gebruiken om bij te komen en op te laden voor het alleen reizen. Veel mensen gebruiken het stadje om over te stappen op een bus of boot naar andere plekken in Belize. Daarnaast is het geliefd onder oudere Amerikanen. Ze kunnen hier relatief goedkoop hun oude dag uitzitten.

Troosteloze regen

In Corozal lukt het me totaal niet om te ontspannen. Ik ben er in het weekend en dan gaan veel mensen naar Mexico om inkopen te doen. Daarnaast regent het en blijft de lokale bevolking dus, geheel terecht, binnen. De straten van het stadje zijn uitgestorven en liggen vol plassen. Dapper slalom ik er toch doorheen. Af en toe tref ik een Belizaan, eigenlijk alleen maar mannen. En stuk voor stuk zeggen ze gedag en vertellen me dat ik nat word in de regen. Het is vast goed bedoeld, maar tussen de regendruppels door, lukt het me niet de vriendelijkheid hiervan in te zien. Dat is deels ook te danken aan mijn Airbnb-host: ze heeft me uitgebreid gewaarschuwd voor slechte mensen in Corozal en ik mag vooral niet ‘s avonds alleen over straat gaan. Ook moet ik mijn camera er maar niet bij pakken, dat brengt de mensen op ideeën.

Advies: blijf binnen, sluit deuren en ramen

Ik beland bij Bay Breeze voor een slecht bord nachos (met van die vieze kaassaus), maar ben blij met de wi-fi en ik vind de ober gezellig. Zo rond de schemering besluit ik wat boodschappen te gaan doen en ik haal wat eten bij een provisorisch kraampje. De wat gezette dame is dolenthousiast dat ik een woordje Spaans spreek en ze schept daarom nog een extra lepel rijst met bonen voor me op. Na een gezellig praatje slaat de sfeer opeens om. Wat doe ik hier eigenlijk alleen, wil ze weten. Ik moet van haar direct naar huis en de deur op slot doen, want er zijn hier slechte mensen. Dit is echt precies wat je NIET wilt horen als je in je eentje op reis bent. Maar als twee lokale vrouwen me dit advies afzonderlijk van elkaar geven, dan ga ik het risico niet nemen. Dus zo zit ik op mijn eerste echte alleen-reis-dag vanaf zonsondergang opgesloten in mijn kamer waar ik letterlijk en figuurlijk niet dood gevonden wil worden. De kamers in Corozal zijn vrij duur via sites als Booking.com (aff.) dus ik ben gegaan voor een budgetkamer via Airbnb.

Pensionado’s in Corozal

Gelukkig heb ik meteen twee avonden geboekt. Zucht. Daar heb ik natuurlijk spijt van, maar mijn boot naar de volgende plek gaat ook pas overmorgen. Alleen reizen is soms echt een beetje afzien. Maar dag twee begint al 100% beter. De meest populaire eetplek (onder Amerikaanse pensionado’s die hier hun oude dag uitzitten) is vandaag open voor ontbijt. Bij June’s Kitchen krijg ik een goed broodje tonijn voorgeschoteld en veel fruit. De pensionado’s druppelen binnen en wisselen de laatste nieuwtjes uit over ziektes, overlijden en hoe ze het liefst begraven willen worden. Ja echt! Tijd om te gaan. Met het zonnetje doet het stadje al een stuk vriendelijker aan. Vandaag verschijnen ook de vrouwen op straat. Wat blijkt, niet alleen de mannen knopen een praatje aan, maar ook de vrouwen. Mijn achterdocht lijkt dus niet helemaal terecht.

Chillen bij Corozo Blue

Ik breng de rest van de dag door bij Corozo Blue, een restaurant en dagresort. Nu klinkt het woord resort heel luxe, maar het is gewoon een restaurant aan het water met een paar stoelen. De wi-fi is super (in mijn airbnb heb ik geen wi-fi, vandaar mijn enthousiasme). Ik lummel hier de hele dag; een beetje lezen, een beetje schrijven en ondertussen wat eten en drinken. De service is goed en het eten lekker.

Thunderbolt boot naar de Cayes

Om kwart voor vijf ‘s avonds gaat het kantoortje van de Thunderbolt boot open. Deze boot gaat naar Sarteneja, San Pedro en Caye Caulker. Voor de zekerheid koop ik alvast een kaartje voor de volgende ochtend. Er gaat namelijk alleen om 7 uur ‘s ochtends een boot en die wil ik no way missen.

Tip! Meer info nodig over welke boten er varen in Belize? Check: Hoe ga je met de boot van A naar B in Belize? 

Als je er dan toch bent…

Zoals je merkt, is deze blog niet bepaald een pleidooi voor een verblijf in Corozal. Dat is vast grotendeels te wijden is aan het afscheid nemen van mijn vrienden en de regen. Maar gezien de waarschuwingen van de lokale dames voor de foute mensen, is het als je alleen reist misschien een beter plan om door te reizen naar Orange Walk of Sarteneja. Mocht je toch een dag met de pensionado’s doorbrengen: June’s Kitchen en Corozo Blue zijn wat mij betreft de fijnste plekken. En een rondje lopen door het stadje kan nooit kwaad. Er zijn in ieder geval genoeg Belizanen die een praatje willen maken. Door de week schijnt het ook best levendig te zijn rondom het plein. Mensen komen dan hun salarissen innen, en deels uitgeven. Daarnaast kun je in het park een uurtje per dag gratis kan internetten. Handig als je Airbnb geen internet heeft!

Corozal op een zonnige dag

Kim

Kim is de vrouw / de dame / het meisje achter Kimopreis.nl. Soms reist ze alleen, soms met vrienden. Zowel dichtbij als ver weg is ze altijd op zoek naar de mooiste ervaringen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.